Fundacja DOM Dbamy o Młodych, ul. Legnicka 65, 54-206 Wrocław, tel. 71 307 16 36

Kary cielesne – czy dyscyplina równa się szacunek?

Kary cielesne – czy dyscyplina równa się szacunek?

Kary cielesne – czy “dyscyplina” równa się szacunek?

W naszym kraju prawo rodziców do dyscyplinowania swoich dzieci siłą fizyczną pozostaje bardzo głęboko zakorzenionym przekonaniem. Kary cielesne obejmują celowe zadawanie bólu dziecku jako karę za wykroczenie. Rodzice często używają terminu “klaps”, w celu złagodzenia swojego czynu i zaprzeczenia rzeczywistości tego, co faktycznie robią swoim dzieciom. Jeżeli na ulicy ktoś silnie dłonią uderzy w jakąkolwiek część Twojego ciała, to powiesz, że dostałeś klapsa? Drogi rodzicu, nie dałeś “klapsa” swojemu dziecku – uderzyłeś je!

Kolejnym wytłumaczeniem rodziców stosujących przemoc (tak, uderzenie to przemoc) wobec własnych dzieci, jest to, iż jedynie w ten sposób, można nauczyć dziecka szacunku do siebie i innych dorosłych. Natomiast rodzice niestosujący kar cielesnych, wychowują dzieci bezstresowo, pozwalają wejść sobie “na głowę”, ich dzieci nikogo i nic nie szanują, są rozwydrzone i zapewne tym rodzicom na starość nie będzie miał kto przysłowiowej szklanki wody podać.

Termin kary cielesne obejmuje nie tylko uderzenie, ale i:

  • Popychanie
  • Silne chwytanie
  • Szczypanie
  • Policzkowanie
  • Ciągnięcie za włosy
  • Zmuszanie dziecka do przyjęcia stałej postawy przez długi czas i inne.
Dlaczego rodzice stosują kary cielesne?

Pomimo wielu badań, że uderzenie dziecka jest szkodliwe dla rozwoju dziecka i relacji rodzic-dziecko, tak wielu rodziców w naszej kulturze nadal używa kar cielesnych jako narzędzia do dyscypliny. Dzieje się tak z wielu powodów, takich jak:

  • Nie zdają sobie sprawy – nie wierzą ekspertom, w szkodliwość kar cielesnych
  • Błędnie wierzą, że uderzenie jest skutecznym sposobem dobrze wychowanych dzieci. “Robię to dla Twojego dobra”
  • Wierzą, że dzieci najlepiej motywuje strach i powinny być bezwarunkowo posłuszne swoim rodzicom.
  • Wierzą, że dzieci, które nie są karane siłą fizyczną, w ogóle nie są karane. Nie zdają sobie sprawy z alternatywnych, bardziej skutecznych form dyscypliny.
  • Wierzą, że skoro ich rodzice uderzali ich i wyrośli “na ludzi” to jest to dobra metoda. Przemoc rodzi przemoc.
  • Czują się nielojalni wobec swoich rodziców, jeśli stosują inne metody wychowawcze.
  • Nie potrafią kontrolować gniewnych impulsów.
  • Nie rozumieją faktów dotyczących normalnego rozwoju dziecka. Oczekują, że ich dzieci będą zachowywać się bardziej dojrzale, niż są w stanie w swoim wieku. Mają wobec nich nierealistyczne oczekiwania, prowadzące do frustracji i gniewu.  

Kiedy rodzice uderzają swoje dzieci, zazwyczaj reagują impulsywnie i gniewem. Używając przy tym prymitywnej części mózgu, zamiast angażować bardziej zaawansowanej części mózgu, w której występuje ograniczenie. Kiedy są zdenerwowani lub sfrustrowani, ich reakcja jest odruchowa.

Skutki kar cielesnych

Negatywne skutki stosowania kar cielesnych wskazują, że wszelkie krótkoterminowe korzyści wynikające z tymczasowej zgodności, które wynikają z przerażenia dziecka groźbą lub aktem uderzenia, niesie zbyt wysoką cenę emocjonalną.

Niektóre negatywne skutki stosowania kar cielesnych to:

  • Kary cielesne podważają rozwój zaufania. Poczucie bezpieczeństwa w relacji rodzic/dziecko jest niezbędne dla zdrowego rozwoju. Dzieci potrzebują wskazówek rodziców, ale mogą bać się przyznać do błędów/pytać o ważne kwestie z obawy, że będzie “cena do zapłaty”.
  • Dzieci nie uczą się konstruktywnych sposobów rozwiązywania problemów. Kary cielesne uczą dzieci, że uderzenie jest akceptowalną odpowiedzią, gdy są złe i modelują przemoc, jako akceptowalny sposób rozwiązywania problemów.
  • Uczą się, że silniejsza osoba może uderzyć słabszą. W późniejszych latach, radząc sobie ze złożonością relacji międzyludzkich, uciekają do niektórych najpotężniejszych i najgłębszych lekcji z dzieciństwa, że osoby silniejsze mogą stosować przemoc nad słabszym.
  • Uczą się, że ludzie, którzy ich kochają, także mogą ich krzywdzić. Powoduje to zniekształcenie zrozumienia zdrowej relacji i może doprowadzić do nadużyć w relacjach z innymi bliskimi przez ich całe życie.
  • Nie potrafią monitorować własnych zachowań. Dzieci, wobec których stosowane są kary cielesne, uczą się, że jeśli nie zostaną “przyłapane” na złym zachowaniu nie poniosą konsekwencji. Nie uczą się samokontroli i monitorowania własnych zachowań. To sprawia, że częściej angażują się w zakazane zachowania, gdy myślą, że nie zostaną złapane.
  • Boją się swoich rodziców.W przypadku stosowania kar cielesnych dzieci są posłuszne strachowi, a nie zrozumieniu ustalonych ograniczeń. To nie jest szacunek a lęk.
  • Odczuwają złość na rodziców. Kiedy dzieci są bite, nie myślą o tym, co zrobiły źle, ale o tym, co ich rodzice zrobili źle.
  • Mogą stać się bardziej agresywne. Dzieci, których rodzice stosują kary cielesne, są bardziej agresywne wobec rówieśników, a nawet stają się prześladowcami. Przemoc jest bowiem ukształtowana i rozpowszechniana w ich kręgach.
  • Kary cielesne przyczyniają się do obniżenia poczucia własnej wartości. Może to skutkować słabymi wynikami w szkole, brakiem odporności i słabymi umiejętnościami społecznymi. Są mniej spontaniczne, mają trudności z koncentracją i boją się próbować nowych rzeczy z obawy wywołania czyjegoś gniewu.

Pamiętaj!

Bez względu na to, jak rzadko dziecko doznaje kary cielesnej, ta forma dyscypliny podważa do pewnego stopnia relację rodzic-dziecko i poziom zaufania, jakie dziecko pokłada w rodzicach, oraz wiarę dziecka w jego wartość i umiejętności. Jednak im surowsze kary cielesne, tym bardziej niszczące skutki.

Rodzice, którzy uderzają swoje dziecko, nie potrafią się kontrolować. Ironiczne jest to, że w niektórych przypadkach rodzic, używający siły fizycznej, jest częściej bardziej poza kontrolą niż źle zachowujące się dziecko.

Co mogą zrobić rodzice?

Naucz się zarządzania gniewem

Zanim zaprzestaniesz stosowania kar cielesnych, musisz przyznać przed sobą, że uderzasz swoje dziecko z powodu własnych frustracji i braku umiejętności radzenia sobie z własnymi emocjami. Jeśli chcesz nauczyć się alternatywnych form dyscypliny, musisz przede wszystkim znaleźć sposób kontrolowania własnego gniewu.

Dowiedz się, jakie są inne narzędzia dyscypliny

Nauka i praktykowanie alternatywnych narzędzi dyscyplinujących zapewni Ci umiejętności, których potrzebujesz, aby spokojnie reagować na niewłaściwie zachowanie swoich dzieci. Istnieje wiele sposobów, w jaki rodzice mogą dyscyplinować swoje dziecko bez uderzenia i straszenia go.

Co robią rodzice, gdy ich dzieci staną się starsze i większe, jeśli jedynym ich sposobem kontroli jest zastraszanie fizyczne? Jak będą mogli wpływać na wybory swoich dzieci w przyszłości? Ćwicz zdrowe środki dyscypliny!

Budując bardziej harmonijną relację rodzic-dziecko, zanim dzieci staną się nastolatkami, bardziej prawdopodobne jest, że gdy dzieci będą nastolatkami, będą słuchać swoich rodziców i przyjmować ich wskazówki. Co więcej, zbudujesz zaufanie swojego dziecka i prawdziwy szacunek!

Fundacja DOM – My po prostu – Dbamy o Młodych!

Facebook